Chrzest

CHRZEST

 

Istotny obrzęd chrztu polega na zanurzeniu kandydata w wodzie lub polaniu wodą jego głowy z równoczesnym wezwaniem Trójcy Świętej, to znaczy Ojca, Syna i Ducha Świętego. Skutek chrztu lub łaski chrzcielnej jest bardzo bogatą rzeczywistością. Obejmuje ona: odpuszczenie grzechu pierworodnego i wszystkich grzechów osobistych, narodzenie do nowego życia, przez które człowiek staje się przybranym synem Ojca, członkiem Chrystusa, świątynią Ducha Świętego. Przez fakt przyjęcia tego sakramentu ochrzczony jest włączony w Kościół, Ciało Chrystusa i staje się uczestnikiem kapłaństwa Chrystusa. Od najdawniejszych czasów chrzest jest udzielany dzieciom, ponieważ jest łaską i darem Bożym, które nie zakładają ludzkich zasług. Wejście w życie chrześcijańskie daje dostęp do prawdziwej wolności. Jeśli chodzi o dzieci zmarłe bez chrztu, to liturgia Kościoła zachęca do ufności w miłosierdzie Boże i do modlitwy. W razie konieczności każda osoba może udzielić chrztu, pod warunkiem, że ma intencję uczynienia tego, co czyni Kościół i poleje wodą głowę kandydata, mówiąc: „JA CIEBIE CHRZCZĘ W IMIĘ OJCA I SYNA I DUCHA ŚWIĘTEGO”.  

 

Przy chrzcie są obecni chrzestni, którzy wyznają razem z rodzicami wiarę Kościoła, w której dziecko otrzymuje chrzest, a po chrzcie mają wspierać rodziców w staraniu o to, by dziecko doszło do wyznania wiary i wyrażało ją życiem.

Rodzicem chrzestnym może być ten, kto:

  • jest wystarczająco dojrzały do pełnienia tego zadania (ukończył 16 lat),
  • przyjął trzy sakramenty wtajemniczenia; chrzest, bierzmowanie i Eucharystię oraz prowadzi życie zgodnie z wiarą i z zadaniem, jakie ma pełnić,
  • należy do Kościoła Katolickiego i prawo nie zabrania mu pełnić zadań chrzestnego.

Chrzest należy zgłosić w kancelarii parafialnej.

Należy przedstawić akt urodzenia z USC oraz dane personalne chrzestnych (imię, nazwisko, wiek i adres zamieszkania).

Patron

ŚWIĘTY FRANCISZEK Z ASYŻU

4 października

Patron Parafii Komprachcice

 

Św. Franciszek - Jan Bernardone - przyszedł na świat w 1182 r. w Asyżu w środkowych Włoszech. Urodził się w bogatej rodzinie kupieckiej. Jego rodzice pragnęli, by osiągnął on stan szlachecki, nie przeszkadzali mu więc w marzeniach o ostrogach rycerskich. Nie szczędzili pieniędzy na wystawne i kosztowne uczty, organizowane przez niego dla towarzyszy i rówieśników. Jako młody człowiek Franciszek odznaczał się wrażliwością, lubił poezję, muzykę. Ubierał się dość ekstrawagancko. Został okrzyknięty królem młodzieży asyskiej. W 1202 r. wziął udział w wojnie między Asyżem a Perugią. Przygoda ta zakończyła się dla niego niepowodzeniem i niewolą. Podczas rocznego pobytu w więzieniu Franciszek osłabł i popadł w długą chorobę.

W roku 1205 uzyskał ostrogi rycerskie (został pasowany na rycerza) i udał się na wojnę, prowadzoną między Fryderykiem II a papieżem. W tym czasie Bóg wyraźniej zaczął działać w życiu Franciszka. W Spoletto miał sen, w którym usłyszał wezwanie Boga. Powrócił do Asyżu. Postanowił zamienić swoje bogate ubranie z żebrakiem i sam zaczął prosić przechodzących o jałmużnę. To doświadczenie nie pozwoliło mu już dłużej trwać w zgiełku miasta. Oddał się modlitwie i pokucie. Kolejne doświadczenia utwierdziły go w tym, że wybrał dobrą drogę. Pewnego dnia w kościele św. Damiana usłyszał głos: "Franciszku, napraw mój Kościół". Wezwanie zrozumiał dosłownie, więc zabrał się do odbudowy zrujnowanej świątyni. Aby uzyskać potrzebne fundusze, wyniósł z domu kawał sukna. Ojciec zareagował na to wydziedziczeniem syna. Pragnąc nadać temu charakter urzędowy, dokonał tego wobec biskupa. Na placu publicznym, pośród zgromadzonego tłumu przechodniów i gapiów, rozegrała się dramatyczna scena między ojcem a synem. Po decyzji ojca o wydziedziczeniu Franciszek zdjął z siebie ubranie, które kiedyś od niego dostał, i nagi złożył mu je u stóp, mówiąc: "Kiedy wyrzekł się mnie ziemski ojciec, mam prawo Ciebie, Boże, odtąd wyłącznie nazywać Ojcem". Po tym wydarzeniu Franciszek zajął się odnową zniszczonych wiekiem kościołów. Zapragnął żyć według Ewangelii i głosić nawrócenie i pokutę. Z czasem jego dotychczasowi towarzysze zabaw poszli za nim.

24 lutego 1208 r. podczas czytania Ewangelii o rozesłaniu uczniów, uderzyły go słowa: "Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski" (Mt 10, 10). Odnalazł swoją drogę życia. Zrozumiał, że chodziło o budowę trudniejszą - odnowę Kościoła targanego wewnętrznymi niepokojami i herezjami. Nie chcąc zostać uznanym za twórcę kolejnej grupy heretyków, Franciszek spisał swoje propozycje życia ubogiego według rad Ewangelii i w 1209 r. wraz ze swymi braćmi udał się do Rzymu. Papież Innocenty III zatwierdził jego regułę. Odtąd Franciszek i jego bracia nazywani byli braćmi mniejszymi. Wrócili do Asyżu i osiedli przy kościele Matki Bożej Anielskiej, który stał się kolebką Zakonu. Franciszkowy ideał życia przyjmowały również kobiety. Już dwa lata później, dzięki św. Klarze, która była wierną towarzyszką duchową św. Franciszka, powstał Zakon Ubogich Pań - klaryski.

Franciszek wędrował od miasta do miasta i głosił pokutę. Wielu ludzi pragnęło naśladować jego sposób życia. Dali oni początek wielkiej rzeszy braci i sióstr Franciszkańskiego Zakonu Świeckich (tercjarstwu), utworzonemu w 1211 r. W tym też roku Franciszek wybrał się do Syrii, ale tam nie dotarł i wrócił do Włoch. W 1217 r. zamierzał udać się do Francji, lecz został zmuszony do pozostania we Włoszech. Uczestniczył w Soborze Laterańskim IV. Z myślą o ewangelizacji pogan wybrał się na Wschód. W 1219 r. wraz z krzyżowcami dotarł do Egiptu i tam spotkał się z sułtanem Melek-el-Kamelem, wobec którego świadczył o Chrystusie. Sułtan zezwolił mu bezpiecznie opuścić obóz muzułmański i dał mu pozwolenie na odwiedzenie miejsc uświęconych życiem Chrystusa w Palestynie, która była wtedy pod panowaniem muzułmańskich Arabów.

W 1220 r. Franciszek wrócił do Italii. Na Boże Narodzenie 1223 r., podczas jednej ze swoich misyjnych wędrówek, w Greccio zainscenizował religijny mimodram. W żłobie, przy którym stał wół i osioł, położył małe dziecko na sianie, po czym odczytał fragment Ewangelii o narodzeniu Pana Jezusa i wygłosił homilię. Inscenizacją owego "żywego obrazu" dał początek "żłóbkom", "jasełkom", teatrowi nowożytnemu w Europie. 14 września 1224 r. w Alvernii, podczas czterdziestodniowego postu przed uroczystością św. Michała Archanioła, Chrystus objawił się Franciszkowi i obdarzył go łaską stygmatów - śladów Męki Pańskiej. W ten sposób Franciszek, na dwa lata przed swą śmiercią, został pierwszym w historii Kościoła stygmatykiem.

Franciszek aprobował świat i stworzenie, obdarzony był niewiarygodnym osobistym wdziękiem. Dzięki niemu świat ujrzał ludzi z kart Ewangelii: prostych, odważnych i pogodnych. Wywarł olbrzymi wpływ na życie duchowe i artystyczne średniowiecza. Trudy apostolstwa, surowa pokuta, długie noce czuwania na modlitwie wyczerpały siły Franciszka. Zachorował na oczy, próby leczenia nie przynosiły skutku. Zmarł 3 października 1226 r. o zachodzie słońca w kościele Matki Bożej Anielskiej w Asyżu. Kiedy umierał, prosił, by bracia zwlekli z niego odzienie i położyli go na ziemi. Rozkrzyżował przebite stygmatami ręce. Odszedł z psalmem 141 na ustach, wcześniej wysłuchawszy Męki Pańskiej według św. Jana. W chwili śmierci miał 45 lat. W dwa lata później uroczyście kanonizował go Grzegorz IX.

Najpopularniejszym tekstem św. Franciszka jest Pieśń słoneczna. Pozostawił po sobie pisma: Napomnienia, listy, teksty poetyckie i modlitewne. Św. Franciszek jest patronem wielu zakonów, m. in.: albertynów, franciszkanów, kapucynów, franciszkanów konwentualnych, bernardynek, kapucynek, klarysek, koletanek; tercjarzy; jest patronem Włoch, Asyżu, Bazylei; Akcji Katolickiej; aktorów, ekologów, niewidomych, pokoju, robotników, tapicerów, ubogich, więźniów.

W ikonografii św. Franciszek ukazywany jest w habicie franciszkańskim, czasami ze stygmatami. Bywa przedstawiany w otoczeniu ptaków. Jego atrybutami są: baranek, krucyfiks, księga, ryba w ręku.

(brewiarz.pl)

UROCZYSTOŚĆ ODPUSTOWA - w pierwszą niedzielę października.

 

 

Pieśń słoneczna Św. Franciszka  

Najwyższy, wszechmogący, dobry Panie,
Twoja jest sława, chwała i cześć,
i wszelkie błogosławieństwo.
Tobie jednemu, Najwyższy, one przystoją
i żaden człowiek nie jest godny wymówić Twego Imienia
Pochwalony bądź, Panie mój,
ze wszystkimi Twymi stworzeniami,
szczególnie z panem bratem słońcem,
przez które staje się dzień i nas przez nie oświecasz.
I ono jest piękne i świecące wielkim blaskiem:
Twoim, Najwyższy jest wyobrażeniem.
Pochwalony bądź, Panie mój,
przez brata księżyc i gwiazdy,
ukształtowałeś je na niebie jasne i cenne, i piękne.
Pochwalony bądź, Panie mój, przez brata wiatr i przez powietrze,
i chmury, i pogodę, i każdy czas,
przez które Twoim stworzeniom dajesz utrzymanie.
Pochwalony bądź, Panie mój, przez siostrę wodę,
która jest bardzo pożyteczna i pokorna, i cenna, i czysta.
Pochwalony bądź, Panie mój, przez brata ogień,
którym rozświetlasz noc: i jest on piękny, i radosny, i krzepki, i mocny.
Pochwalony bądź, Panie mój, przez siostrę naszą matkę ziemię,
która nas żywi i chowa,
wydaje różne owoce z barwnymi kwiatami i trawami.
Pochwalony bądź, Panie mój, przez tych,
którzy przebaczają dla Twej miłości i znoszą słabości i prześladowania.
Błogosławieni ci, którzy je zniosą w pokoju,
ponieważ przez Ciebie, Najwyższy, będą uwieńczeni.
Pochwalony bądź, Panie mój, przez naszą siostrę śmierć cielesną,
której żaden człowiek żywy uniknąć nie może.
Biada tym, którzy umierają w grzechach śmiertelnych;
Błogosławieni ci, których [śmierć] zastanie w Twej najświętszej woli,
albowiem śmierć druga nie wyrządzi im krzywdy.
Chwalcie i błogosławcie mojego Pana,
i dziękujcie Mu, i służcie z wielką pokorą.

Kalendarz

Kalendarz intencji mszalnych

 

Zapytaj o wolne terminy

Organy

Organy Parafia Komprachcice   

 

 Organy  określane są mianem króla instrumentów, tak m. in. wyraził się o nich Wolfgang Amadeusz Mozart – „W moich oczach i dla moich uszu organy są królem instrumentów”. Określenie to nie dotyczy jedynie ich wielkości czy piękna prospektu organowego  ale również całego bogactwa obejmującego wszystkie rozwiązania techniczne.  To co najbardziej istotne w organach to wnętrze, nie widoczne gołym okiem, umieszczone w szafie organowej.  Szafa zawiera w sobie ogromną ilość elementów składowych  jak  piszczałki grupowane w głosy, co  wpływa na ich różnorodność brzmienia, trakturę gry czyli układ łączący klawiaturę organów z wentylami otwierającymi dopływ powietrza do piszczałek czy system powietrzny, który odpowiada za dostarczenie piszczałkom potrzebnej ilości powietrza by zabrzmiał w nich dźwięk. W bardzo dużym skrócie można stwierdzić, że organy są instrumentem, który łączy w sobie różne dziedziny nauki i techniki jak  architektura, rzemiosło, akustyka, historia sztuki.

Na przestrzeni wieków powstało bardzo wiele firm specjalizujących się w budownictwie organowym. Na Śląsku Opolskim istnieje szereg instrumentów zbudowanych przede wszystkim przez takie firmy jak:  Schlag und Söhne  ze Świdnicy, Carl Berschdorf z Nysy czy  Rieger (Rieger – Kloss) z Krnova. To właśnie te firmy wiodły prym na terenie naszego województwa. Wśród niewielu instrumentów z terenu Opolszczyzny, które nie powstały w warsztatach organmistrzowskich wyżej wymienionych zakładów, z pewnością należy wskazać na organy z kościoła parafialnego w miejscowości Komprachcice. Jest to jedyny instrument w województwie opolskim, być może jedyny w Polsce, zbudowany przez firmę Steinmeyer und Streebel, Orgel und Harmoniumbau Oettingen – Bayern – Nürnberg. Instrument ten powstał w 1937 roku  po wybudowaniu nowego murowanego kościoła pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu. Front organów ma formę niearchitektoniczną (nie posiada typowego prospektu organowego) co na początku XX wieku było bardzo powszechne. Organy wyposażone są w trakturę elektropneumatyczną, system powietrzny zaopatrują zaś  dwa miechy magazynowe. W stole gry znajdują się dwie klawiatury ręczne i jedna klawiatura nożna. Niebywałym bogactwem tego instrumentu jest jego brzmienie na które składają się 32 głosy. Jest to największy instrument w dekanacie Prószków, który powstał w czasach nowych założeń i koncepcji budownictwa organowego. Niezwykle bogata różnorodność brzmieniowa tego instrumentu pozwala nie tylko na wykonywanie akompaniamentu liturgicznego podczas mszy świętej ale również literatury organowej. Trzeba także podkreślić mnogość różnych rozwiązań technicznych rzadko spotykanych w organach o takiej ilości głosów jak  wolne kombinacje, ułatwiające sprawne posługiwanie się różnymi zestawami barw, łączniki poszerzające zakres brzmienia i dynamiki, tremolo, wałek crescendo czy nawet szafa ekspresyjna.

Bardzo często zwraca się jedynie uwagę na zewnętrzny wygląd organów, który tak naprawdę ma niewielki wpływ na ich brzmienie czy sprawność techniczną. O brzmieniu i jego pięknie decyduje przede wszystkim to co znajduje się w środku szafy organowej. By organy mogły cieszyć uszy swoim pięknem muszą być w pełni sprawne. Dbałość o organy piszczałkowe to proces długotrwały i systematyczny. Jest to przecież „muzyczna machina”, która z czasem podlega procesowi zużycia. Mała świadomość wielowymiarowej wartości kulturowej organów powoduje bardzo często destrukcję wielu zabytkowych instrumentów.

By jednak zakończyć optymistycznym akcentem należy zauważyć, że w ostatnim czasie coraz częściej dostrzega się znaczenie historyczne, muzyczne czy kulturowe organów piszczałkowych a w ostatnich dziesięciu latach, jedynie na terenie diecezji opolskiej, wyremontowano już ponad sto instrumentów!

 

Ruch Szensztacki

Ruch Szensztacki

Założycielem Międzynarodowego Ruchu Szensztackiego jest Ojciec Józef Kentenich (1885-1968), który powołał do życia wspólnoty rodzin, matek, mężczyzn, młodzieży męskiej, żeńskiej oraz kapłanów i sióstr. Wszystkie wspólnoty dążą do urzeczywistnienia wiodącej idei Założyciela – wychowanie nowego człowieka w nowej społeczności. Uznanie dla prawd głoszonych przez Ojca Kentenicha sięga daleko poza ramy samej Rodziny Szensztackiej. Poprzez swój system wychowania dał on odpowiedź na pytanie obecnych czasów i stał się duchowym przewodnikiem dla wielu ludzi. Jego ujmująca zakorzeniona w Bogu osobowość oraz duchowe dziedzictwo, inspirujące wiele osób do poszukiwania głębszego życia religijnego. Tym, co jednoczy wszystkie wspólnoty w wielu krajach świata w jedną wielką rodzinę jest przymierze miłości z Matką Bożą. Ojciec Kentenich określa je jako głęboko rozumiane odnowienie, umocnienie i zabezpieczenie przymierza zawartego na Chrzcie św. Założyciel Ruchu ukazywał w Maryi obraz najdoskonalszego człowieka oraz najlepszy wzór dla przeżywania chrześcijaństwa.

Szensztacki Instytu Sióstr Maryi jest jednym z sześciu instytutów życia konsekrowanego wchodzącym w skład międzynarodowego Dzieła Szensztackiego. Został założony przez Ojca Józefa Kentenicha w 1926 roku. Siostry, żyjąc w przymierzu miłości z Matką Bożą Trzykroć Przedziwną, swoją pracą i modlitwą służą Kościołowi w odnowie i ewangelizacji świata. W Polsce Siostry rozpoczęły działalność w 1946 roku. Wypełniają swoje powołanie poprzez pracę apostolską i formacyjną w duchu charyzmatu Założyciela wśród rodzin, matek i dziewcząt i dzieci. Realizują także powołanie kontemplacyjne oraz misyjne w Rosji i na Białorusi. Duchowym Centrum Ruchu Szensztackiego jest sanktuarium, w którym Maryja jest czczona w słynącym łaskami obrazie Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej i Zwycięskiej Królowej z Szensztatu. W dniu 18 października 1914 roku Ojciec Józef Kentenich jako pierwszy zawarł przymierze miłości z Maryją. Obecnie takie sanktuaria istnieją w wielu krajach świata, jest ich ponad 150. W diecezji opolskiej w Winowie.

Zasadniczym celem Ruchu Szensztackiego zgodnie z charyzmatem Założyciela jest:

W przymierzu miłości z Maryją umacniać i odnawiać wartości chrześcijańskie i w ten sposób urzeczywistniać ewangeliczną dewizę bycia „solą ziemi i światłością świata”.

Sanktuarium Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej

Sanktuaria MTA są budowane na wzór kaplicy w Schönstatt [Vallendar k. Koblencji (Niemcy)], w której miało miejsce założenie Ruchu Szensztackiego. We wnętrzu sanktuarium znajduje się barokowy ołtarz z obrazem Matki Bożej, figury Apostołów Piotra i Pawła oraz figura św. Michała Archanioła. Obraz Maryi z Dzieciątkiem został umieszczony w sanktuarium w Szensztacie w 1915 roku. Jest on dziełem włoskiego malarza Ligi Crosio (1835-1915). Ojciec Józef Kentenich oraz jego wychowankowie zwracali się do Maryi wezwaniem - Trzykroć Przedziwna. Tytuł ten przyjęli od Kongregacji Mariańskiej istniejącej w XVI wieku w Bawarii, która pod opieką Maryi Trzykroć Przedziwnej przyczyniła się do obrony katolicyzmu przed wpływami reformacji w tamtym regionie. Matka Boża przedstawiana na obrazie w sanktuarium szensztackim czczona jest pod tytułem: "Matka Boża Trzykroć Przedziwna". Tytuł ten wskazuje na wyjątkowe działanie Boga w Trójcy Świętej Jedynego w osobie Maryi jako:
– wybranej córce Boga Ojca
– Matce Syna Bożego
– oblubienicy Ducha Świętego.

Sanktuarium w diecezji opolskiej jest w parafii Winów.

Rodziny Szenstackie od kilku lat istnieją w parafii Komprachcice. Jest obecnie 9 rodzin.

Co miesiąc mają spotkania formacyjne ze Mszą św.

Siostry Służebniczki

HISTORIA SZCZEGÓŁOWA PLACÓWKI SIÓSTR SŁUŻEBNICZEK N.M.P.N.P  W KOMPRACHCICACH.

Siostry przybyły do Komprachcic dnia 17.07.1925 r., na życzenie tamtejszego proboszcza ks. Szuberta. Początkowo mieszkały jako lokatorki, gdyż dom, który miały zająć wymagał remontu. Po przeprowadzeniu remontu siostry rozwinęły swoją działalność: prowadziły ochronkę, zajęły się ambulatoryjna opieką chorych, nie tylko w Komprachcicach ale i w sąsiednich wioskach: w Polskiej Nowej Wsi, w Chróścinie Opolskiej, w Dziekaństwie, w Osinach, w Chmielowicach.

Wkrótce ochronka okazała się za mała; już od początku uczęszczało do niej 70 dzieci. W tej sytuacji Zgromadzenie postanowiło wybudować własny dom. Plac pod jego budowę ofiarowała Parafia. W dniu 19 czerwca 1925 r. położono kamień pod budowę, a już w listopadzie siostry wprowadziły się do nowego domu. Budynek nazwano domem św. Otylii. Mieścił on w sobie mieszkanie dla sióstr, ochronkę, szkołę robót ręcznych i gospodarstwa domowego oraz przytułek dla starców. Oprócz tej działalności siostry zajmowały się pracą wśród młodzieży, uczyły robót ręcznych w szkole powszechnej – szczególnie dziewczęta, które pracowały na roli, katechizowały, były czynne w Kongregacji Mariańskiej. Poza tym udzielały się na kursie bezrobotnych, opiekowały się osobami chorymi na gruźlicę i małymi dziećmi.

W czasie działań wojennych w latach 1944/45 dom sióstr został uszkodzony. Siostry pracowały wówczas wśród dzieci w ochronce i zajmowały się pielęgnacją chorych, a także służyły pomocą w parafii. W 1951 r. siostry ochroniarki zostały przez władze państwowe zwolnione. Przedszkole zostało przeniesione do starej szkoły, a w domu sióstr otwarto Ośrodek Zdrowia. Siostry zatrudniono do sprzątania. W dniu 03.08.1954 r. siostry zostały przymusowo wysiedlone do Staniątek. Stamtąd wróciły po dwóch latach i pięciu miesiącach, w grudniu 1956 r. W swoim domu nie mogły zamieszkać. Kilka dni nocowały na plebanii i u życzliwych ludzi. Stopniowo jednak odzyskiwały pomieszczenia w swoim domu. Był on prawie całkowicie zajęty przez Wydział Zdrowia. Mieściła się tu Izba Porodowa. Siostry były zatrudnione w parafii, a w domu przy paleniu w piecach.

We wrześniu 1969 r. została zlikwidowana Izba Porodowa, a w październiku tegoż roku siostry urządziły w domu oratorium. W dniu 15 października1971 r. w miejsce zlikwidowanej Izby Porodowej otwarto Ośrodek Zdrowia, który zajął I-sze piętro, a później otwarto jeszcze w domu Aptekę.

W 1975 r. dom sióstr, który przez całe lata zajmowało państwo, przeszedł znów na własność Zgromadzenia. Apteka i Ośrodek Zdrowia nadal pozostały w budynku. Dom zwrócono Zgromadzeniu w bardzo zniszczonym stanie, wszystko wymagało remontu. Przez cały czas siostrom nie wolno było remontować domu , a Wydział Zdrowia też nie przeprowadzał żadnych remontów.

W dniu 26 października 1976 r. siostry obchodziły w Komprachcicach 50-lecie pobytu na placówce. Ich działalność obejmowała wtedy katechizację, opiekę nad chorymi i pracę w zakrystii. Stopniowo zaczęto przeprowadzać remonty.

W dniu 02.12.1985 r. Apteka oddała siostrom jeden pokój, w którym została urządzona kaplica p.w. Niepokalanej. Jej poświęcenie miało miejsce dnia 18.12.1986 r.

W dniu 13.09.1990 r. Apteka oddała siostrom pokój w suterenach; od tej chwili pomieszczenia suteren należą w całości do Sióstr.

W lipcu 1996 r. ZOZ przekazał Zgromadzeniu pomieszczenia w budynku zajmowane dotychczas przez Ośrodek Zdrowia i Aptekę. Wówczas Zgromadzenie postanowiło otworzyć w domu ochronkę dla dzieci, w związku z czym przystąpiono do przeprowadzenia kapitalnego remontu, gdyż dom tego wymagał.

Na placówce pozostały trzy Siostry, które podjęły prace przy parafii; katechizację, Dzieci Maryi i zakrystię. Równocześnie przygotowują ochronkę, która ma służyć dzieciom- jak to było od początku istnienia tego domu.

Dnia 02.09.2002r. została otwarta ochronka po 51 latach.

Dzisiaj prężnie działa Ochronka. Przyjmuje do 35 dzieci.

 

Historię tworzyły między innymi;

Przełożone:

1925-1932         S.M. Auksencja

1932-1938         S.M. Immaculata

1938-1944         S.M. Wirginia

1944-1945         S.M. Lioba

1945-1949         S.M. Egwina

1949-3.08.1954 S.M. Walentyna

...................................................................

1957-1963         S.M.Magina

1963-1969         S.M. Amelia

1069-1975         S.M. Eufrazja

1975-1981         S.M. Restituta

1981-1982         S.M. Specjoza

1982-1988         S.M. Armela

1988-1995         S.M. Aniela

1995-1998         S.M. Marta

1998-2004         S.M. Daniela

2004-2007         S.M.Salutaria

2007-2013         S.M. Jolanta

2013-2016         S.M. Paulina

2016-2016         S.M. Augustyna

2016                  S. M. Carissima

....................................................................

Oraz:

S.M. Marcia        1932-1973

S.M. Marciana    1941-1974

S.M. Józefina      1991-1996

S.M. Medarda     1991-2010

S.M. Alberta        1998-2004

S.M. Augustyna  2006-2016

S.M. Amabilis     2016

 

 

III Zakon

III Zakon św. Franciszka

"Prócz pierwszego i drugiego zakonu franciszkańskiego duchowością św. Franciszka żyją jeszcze liczne inne męskie i przede wszystkim żeńskie wspólnoty zakonne, opierające się na Regule trzeciego zakonu. Niektóre wspólnoty męskie tego typu zostały w 1447 roku podniesione przez papieża do rangi zakonu o ślubach uroczystych. Tak powstał Trzeci Zakon Regularny (skrót: TOR). Najwięcej zgromadzeń zakonnych opartych na Regule trzeciego zakonu powstało w ciągu dwóch ostatnich stuleci. W XIX wieku, wobec nowych problemów społecznych wyłaniających się w związku z rozwojem przemysłu i odchodzenia Kościoła od mas robotniczych, zwrócono na nowo uwagę na osobę św. Franciszka z Asyżu. Ten święty pokorny i cierpliwy, ubogi i rycerski mógł stać się szczególnie bliski wyzyskiwanym, upokarzanym robotnikom. Nowe styuacje wymagały nowych, bardziej elastycznych form życia zakonnego, pozwalających na zbliżenie się do ubogich i potrzebujących, dzielenie z nimi losu, pójście nawet do fabryk, aby wszędzie świadczyć o Chrystusie i Jego Ewangelii. Istnieją dziś setki takich zgromadzeń franciszkańskich. Niektóre z nich używają habitu zakonnego, inne natomiast pozostają przy stroju świeckim. Osoby do nich należące obecne są w szpitalach, przytułkach, przedszkolach, bibliotekach, jadłodajniach; katechizują i pełnią posługi w kościołach.
Należy wspomnieć, że pragnienie naśladowania św. Franciszka istnieje nie tylko wśród katolików, ale i w niektórych innych wyznaniach chrześcijańskich: u anglikanów i protestatntów. Choć niegdyś, w XVI wieku, odrzucili oni życie zakonne, już od schyłku zeszłego stulecia powstają wśród nich zgromadzenia zakonne nawiązujące do franciszkańskiej duchowości; członkowie niektórych z nich doszli do pełnej jedności z Kościołem Katolickim." /Cytat ze strony franciszkańskiej/

Św. Franciszek zapoczątkował też, prawdopodobnie w 1221 roku, trzeci zakon dla ludzi żyjących w świecie. Nie wymaga on opuszczenia dotychczasowego środowiska, rezygnacji z małżeństwa czy z pełnienia zadań świeckich. Pierwszych świeckich naśladowców św. Franciszka zwano braćmi od pokuty, a dziś używa się nazwy Franciszkański Zakon Świeckich.
Począwszy od XIII wieku świeccy tercjarze franciszkańscy zaznaczyli się w dziejach Kościoła, by wspomnieć tylko św. Ludwika (+1270), króla Francji, czy św. Elżbietę (+1231), córkę króla Węgier Andrzeja II. Do tercjarstwa należeli ludzie wszystkich stanów, mieszczanie i chłopi, rycerze i władcy, a także księża diecezjalni, biskupi, kardynałowie i papieże.
Po Soborze Watykańskim II, który zwrócił szczególną uwagę na obecność i świadectwo katolików świeckich we wszystkich środowiskach, odnowił się także trzeci zakon. W 1978 roku Paweł VI zatwierdził jego obecnie obowiązujcą Regułę, a w 1990 Jan Paweł II - nowe Konstytucje. Wszyscy katolicy - dzieci, młodzież i dorośli - mogą, idąc za Bożym wezwaniem, wprowadzać w życie Ewangelię, żyjąc duchowością Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. W Europie Środkowo-Wschodniej tercjarze mają pięknie, wielowiekowe tradycje, sięgające średniowiecza. Na przełomie XIX i XX wieku trzeci zakon, odnowiony wówczas przez papieża Leona XIII, przyczynił się tam w dużej mierze do odrodzenia katolicyzmu. Tercjarzami franciszkańskimi byli bowiem ludzie świeccy, kapłani i biskupi, którzy cierpieli za wiarę w ostatnich dziesięcioleciach, między innymi kard. Alojzije Stepinac (+1960), arcybiskup Zagrzebia; kard. Stefan Wyszyński (+1981), prymas Polski, i kard. Frantisek Tomasek, arcybiskup Pragi. Kiedy po latach otwierano ponownie kościoły na terenach byłego Związku Radzieckiego, wśród pierwszych pamiątek, jakie się w nich pojawiały, były sztandary tercjarskie. Świadczą one o przetrwaniu idei franciszkańskiej pomimo prześladowań, które przez długie lata nie pozwalały na działalność trzeciego zakonu.

„Kochajcie miłość, bo miłość nie jest kochana!”·

św. Franciszek

Św. Biedaczyna z Asyżu pozostawił po sobie Kościołowi trzy zakony: Braci Mniejszych (franciszkanie), Ubogie Panie (klaryski) oraz Braci i Sióstr od Pokuty (tercjarze). Co ostatni, założeni w 1221 r., byli najczęściej ludźmi świeckimi, pragnącymi rozpalić w swych rodzinach, środowiskach, społeczeństwach, ową wielką seraficką miłość. Pierwszy biograf św. Franciszka tak pisał o nim i o pierwszych franciszkańskich tercjarzach: Wielu zaniechało trosk światowych i pod wpływem życia i nauki świętego Ojca Franciszka nabywało poznania siebie i zapragnęło miłości i czci dla Stwórcy. Wielu z ludu, szlachcice i plebejusze, duchowni i świeccy, dotknięci tchnieniem Bożym, zaczęli się garnąć do świętego Franciszka, pragnąc na stałe walczyć pod jego wodzą i kierownictwem (...) Na jego wezwanie odnawia się Kościół Chrystusowy obojga płci i zwycięsko kroczą trzy wojska dążących do zbawienia według jego wzoru, Reguły i nauki. Wszystkim podał normę życia i wskazał drogę zbawienia odpowiednią dla każdego stanu (1 Cel. 37).

 

„Wierne spełnianie prac i obowiązków jest najlepszym sposobem służenia Bogu.”

bł. Honorat

 

Sposób życia tercjarzy

 

Reguła tercjarska nie zobowiązuje ani do wyjątkowych praktyk, ani do spełniania wielkich, pokazowych dzieł. Tercjarz jest jakby zakonnikiem, żyjącym w świecie, na zewnątrz ukrytym, jak jego Mistrz z Nazaretu. Dociera on tam, gdzie jego współbracia z Pierwszego Zakonu dotrzeć nie mogą. O warunkach przyjęcia do nowicjatu oraz o szczególnych obowiązkach i prawach członków mówi zamieszczona niżej Reguła.

 

„Ktokolwiek zachowuje Regułę Trzeciego Zakonu, jest prawdziwym chrześcijaninem, jest to dusza zbawiona.” 

papież Leon XIII.

 

„Uświęcaj siebie i uświęcaj innych”

bł. ojciec Pio z Pietrelciny

 

Cel tercjarstwa franciszkańskiego

 

Należeć do Trzeciego Zakonu, to nic innego, jak we franciszkańskiej prostocie wypełniać Ewangelię naszego Pana Jezusa Chrystusa – każdy zgodnie ze swym powołaniem, zarówno w życiu konsekrowanym, jak i świeckim.

  • Reguła tercjarska niesie nieocenioną pomoc w uświęceniu osobistym, o czym świadczy wielość świętych i błogosławionych tercjarzy.
  • Sposób życia franciszkanów świeckich roznieca ogień miłości i cnót wszelkich w rodzinach.
  • Tercjarstwo jest skarbem parafii. Jeden z wielkich tercjarzy, św. Proboszcz z Ars, mówił: Trzeci Zakon jest dziełem najgodniejszym propagowania w parafii, ponieważ jest on najpotężniejszym środkiem gromadzenia miłości w sercach.
  • Również dla społeczeństw, jak nauczał Benedykt XV, Trzeci Zakon jest cudownie skutecznym lekarstwem, ponieważ społeczeństwa składają się z rodzin, a te, będąc tercjarskimi, przepełnione są cnotami Jezusa Chrystusa. Ojciec Święty Pius XI pisał: Franciszek (...) przez ustanowienie trzech zakonów, położył podwalinę pod budowę nowego społeczeństwa, przetworzonego do gruntu na modłę ewangeliczną.

Tak więc tercjarstwo obejmuje swoim apostolstwem przykładu i słowa całą rzeczywistość Kościoła. Jeśli zaś dawniej potrzeba było tercjarzy, o ile bardziej dzisiaj! My, tercjarze starej daty, mówimy wam: Bądźcie tercjarzami, prawdziwymi tercjarzami (Pius XI).

Polska tradycja tercjarska

Również Polska, a może przede wszystkim Polska, bogata jest w tradycję tercjarską. Nie kto inny jak bł. Honorat Koźmiński powołał do życia liczne zgromadzenia zakonne żyjące Regułą Trzeciego Zakonu. Przy nich zbierali się również tercjarze świeccy, którzy razem z regularnymi (tzn. składającymi śluby wieczyste) stanowili pod koniec XIX wieku kilkanaście tysięcy osób! Mogli oni na raz zajmować się ok. 100 tys. podopiecznych (przytuliska, nauka katechizmu, domy starców itp.) Dzieło to miało ogromny wpływ na przetrwanie Polski i polskości.

Także nasza Ojczyzna wydała tercjarzy wyniesionych na ołtarze. Wśród nich są m.in. bł. Dorota z Mątowów, bł. Maria Angela Truszkowska, bł. Józef Sebastian Pelczar czy św. Albert Chmielowski. Czy dzisiaj w naszym kraju miałoby zabraknąć prawdziwych naśladowców św. Franciszka?

 

Kto może zostać tercjarzem lub członkiem Bractwa Paska Św. Franciszka

 

Do Trzeciego Zakonu św. Franciszka może być przyjęty każdy, kto ukończył 14 rok życia i pragnie udoskonalania się w cnotach. Przez pierwszy rok tercjarz jest nowicjuszem. Poznaje Regułę, Konstytucje, zwyczaje, rozważa decyzję bycia członkiem Trzeciego Zakonu przez całe życie. Jeśli zaś ma ktoś nabożeństwo do św. Franciszka, pragnie go naśladować, lecz nie osiągnął jeszcze wymaganego wieku, może wstąpić do Bractwa Paska Św. Franciszka. Obowiązki są tam lżejsze, stąd mogą do niego należeć także dzieci. Często jest to rodzajem aspirantury to Trzeciego Zakonu, jednak nie zawsze. Dla przykładu: św. Bernadeta Soubirous, św. Franciszek Salezy, czy św. Józef Kalasanty byli członkami Bractwa Paska Św. Franciszka, nigdy nie wstępując do Trzeciego Zakonu. Reguła Leona XIII jest regułą złagodzoną (nie co do wymagań moralnych, ale co do praktyk zewnętrznych). Poza tym nie obowiązuje ona pod karą grzechu. A gdyby ktoś jeszcze miał wątpliwości, istnieje możliwość uzyskania pewnych dyspens, kiedy zachodzi taka konieczność. Nie chodzi więc o rzeczywiste przeszkody, ale jedynie o brak szczodrości serca. Czyż Ofiarodawca tak świętej i prostej drogi franciszkańskiej nie jest godzien, aby mu hojnie odpowiedzieć fiat?

 

 

 III Zakon w parafii Komprachcice

Wspólnota Franciszkańska Zakonu Świeckich przy parafii św. Franciszka z Asyżu w Komprachcicach  została erygowana 12 listopada 2003 r.

 

Obecnie wspólnota liczy 9 członków z Komprachcic i 5 członków z Prószkowa.

Modlitewne spotkania odbywają się raz w miesiącu w kościele w Komprachcicach.

Róże różańcowe

Róże różańcowe

Spośród wszystkich nabożeństw do Matki Zbawiciela, najbardziej znany i rozpowszechniony jest różaniec. Tradycja podaje, że sama Maryja nauczyła tej modlitwy św. Dominika. Faktem jest, że właśnie dominikanie przyczynili się w XVI wieku do rozpowszechnienia różańca. Papież Paweł VI nazwał tę modlitwę "streszczeniem Ewangelii", a Jan Paweł II powiedział: "Różaniec jest moją codzienną i umiłowaną modlitwą (...) cudowną w swej prostocie i swej głębi".

Dla bardzo wielu modlitwa różańcowa jest jak „chleb powszedni” - nie mogą bez niej żyć. Jest modlitwą prostą, a jednocześnie kompletną pod każdym względem. Różaniec uczy prawd wiary i pomaga w życiu.

Obecnie jest różaniec modlitwą bardzo praktyczną. Nie potrzeba ani książeczki, ani światła, ani specjalnego miejsca. Można go odmawiać zawsze i wszędzie - w podróży, w czasie bezsennych nocy, w chorobie, na spacerze... Można jeszcze spotkać starszych ludzi, którzy idąc drogą mają ręce splecione różańcem.

Róże różańcowe

Szczególną formą propagowania tej modlitwy są tzw. róże różańcowe, zwane również Żywym Różańcem lub Bractwem Różańcowym.

Ciche, anonimowe osoby, które przez dziesięciolecia czasem należą do Żywego Różańca. Gdy umierają na trumnie mają położony drewniany różaniec, w niektórych parafiach wieniec z róż. Ile dobra stało się za przyczyną ich modlitwy, wie tylko Bóg.

W Parafii jest pięć grup różańcowych (każda liczy 20 osób). Istnieją także dwie grupy dorosłych, którzy swoją modlitwą obejmują dzieci.

 Różaniec jest odmawiany przed każdą Mszą św.

Szafarze

Świeccy Szafarze Komunii świętej

 

Nadzwyczajny szafarz Komunii świętej pełni posługę podczas Mszy świętej lub poza Mszą świętą.

·        Posługa podczas Mszy świętej

Nadzwyczajny szafarz szczególnie pomaga w rozdawaniu Komunii św.

·        Posługa poza Mszą świętą

Do zasadniczych obowiązków nadzwyczajnego szafarza Komunii św. należy również pomoc w zanoszeniu jej chorym i niepełnosprawnym. Synod Biskupów poświęcony Eucharystii zaznacza, że nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej zachęca się, by troszczyli się o osoby obłożnie chore i w podeszłym wieku, które nie mogą fizycznie uczestniczyć w liturgii eucharystycznej w kościele.

W Parafii Komprachcice Szafarze Komunii świętą pomagają w rozdawaniu Komunii Świętej w czasie Mszy św. i regularnie, w każdą niedzielę i święta,  zanoszą ją chorym (ok. 25).

Szafarze parafii Komprachcice:

Od grudnia 2000 r.:

1.     Werner Kochanek

2.     Gerard Pietruszka

3.     Paweł Zyzik

Od grudnia 2005 r.:

4.     Norbert Kauczok

5.     Piotr Szewczyk

Od grudnia 2010 r.:

6.     Mariusz Pach

Od grudnia 2017 r.

7.     Andrzej Labusga

Zmarli

Zmarli 2014 (po 1 listopada)

Zmarli 2015

 Zmarli 2016

1.Żymańczyk Antoni – aniołek

2.Junge Piotr

3.Majer Maria  + w Niemczech

4.Baron Maria

1.Statkiewicz Maria

2.Majer Franciszek

3.Bernas Zdzisław

4.Polowy Józef

5.Mrohs Jadwiga

6.Pizuńska Marianna

7.Szponarski Edward

8.Kampa Jerzy

9.Pajdzik Stefan

10. Konig Jadwiga

11.Korzępa Jadwiga

12.Kuśnierz Róża

13.Żymańczyk Urszula

14.Tymkiewicz Władysław

15.Długosz Elżbieta

16. Kochanek Monika

17.  Jiirgen Emilia

18. Smolarek Paweł

19. Giza Emilia

20. Polowy Irmgarda

21.  Zyla Anna

22.  Bernard Józef

23. Broma Jan

24. Heinze Stefania

25.Barth Irena

26. Lipok Bernadeta

27.  Zakrzewska Krystyna

28. Wągrodna Irena

29. S. Mathildis

30.Urszula Gala

31.Dorota Basińska

32.Teresa Lakwa

1.Włodzimierz Gozdek

2.Gertruda Baron

3.S.M. Medarda Wozniok

4.Rozalia Duda

5.Maria Kula

6.Jolanta Koptoń

7.Aniela Broma

8.Mirosław Cierniak

9.Karol Baron

10.Stanisław Bielacha

11.Walter Kammler

12.Janina Wocka

13.Bernard Zyla

14.Anna Wocka

15.Jerzy Grecki

16.Gertruda Posor

17.Bernard Jurek

18.Halina Przywara

19.Roman Musiał

20.Przemysław Pietrasiak

21.Mróz Jan

22.Materny Elfryda

23.Tymkiewicz Maria

24.Mathea Leo

25.Mrozek Barbara

26. Szewczyk Elżbieta

27.Pudełko Henryk

28. Halupczok Fryderyk

29. Mathea Hildegarda

30.Rimpler Magdalena

31.Groehl Helga

32.Czajka Zofia

Zmarli 2017

Zmarli 2018

Zmarli 2019

1.Jan Tomkowicz

2.Grzegorz Adamietz

3.Maciej Mazurkiewicz

4.Walter Klak

5.Alojzy Buchta

6.Klara Wożnica

7.Piotr Wystup

8.SM. Rafaela Wotzka

9.Feliksa Bałdyga

10.Florian Heincel

11.Bożena Kudosz

12.Eryka Przywara

13.Jerzy Przywara

14.Józef Kondla

15.Jan Boczkowski

16.Joachim Rudek

17.Herbert Okoń

18.Zbigniew Grzesiak

19.Romualda Tymkiewicz

20.Zygfryd Szyma

21.Norbert Cichos

22.Maria Wasiukiewicz

23.Maria Broma

24.Kazimierz Kacprzak

25.Józef Janiczek

26.Erika Gambiec

27.Brygida Pajdzik

28.Piotr Strzelczyk

29.Andrzej Paciorek

30.Jan Zieliński

31.Paweł Rzany

32.Wilhelm Datko

33.Marta Mrocheń

34.Eryk Pikos

35.Jan Szewczyk

36.Zbigniew Chmielewski

 

1.Małgorzata Langiewicz

2.Renata Warzyc

3.Alfred Schweda

4.Józefa Kominek

5.Ginter Majer

6.Teresa Ryzner

7.Gertruda Knosala

8.Edeltraud Gonschior

9.Dariusz Niedziella

10.Bronisław Junik

11.Emilia Tymkiewicz

12.Zygryda Urbacka

13.Andrzej Nowakowski

14.Anna Brado

15.Barbara Sowada

16.Maria Oblonczek

17. Edeltraud Lissowski

18. Ditmar Kulla

19. Henryk Wieszała

20. Eleonora Matuszek

21. Ema Buchta

22. Elżbieta Gajda

23. Józef Kuśnierz

24. Adelajda Koszyk

1. Alfred Wenzel

2. Jan Gola

3. Agnieszka Król

4. Helmut Cebula

5. Cecylia Winkler

6. Karina Gawlista

7. Agnieszka Gogolok

8. Gerard Pietruszka

9. Stanisława Jolanta Kwas

10. Gerard Molek

11. Ginter Zygan