III Zakon św. Franciszka

"Prócz pierwszego i drugiego zakonu franciszkańskiego duchowością św. Franciszka żyją jeszcze liczne inne męskie i przede wszystkim żeńskie wspólnoty zakonne, opierające się na Regule trzeciego zakonu. Niektóre wspólnoty męskie tego typu zostały w 1447 roku podniesione przez papieża do rangi zakonu o ślubach uroczystych. Tak powstał Trzeci Zakon Regularny (skrót: TOR). Najwięcej zgromadzeń zakonnych opartych na Regule trzeciego zakonu powstało w ciągu dwóch ostatnich stuleci. W XIX wieku, wobec nowych problemów społecznych wyłaniających się w związku z rozwojem przemysłu i odchodzenia Kościoła od mas robotniczych, zwrócono na nowo uwagę na osobę św. Franciszka z Asyżu. Ten święty pokorny i cierpliwy, ubogi i rycerski mógł stać się szczególnie bliski wyzyskiwanym, upokarzanym robotnikom. Nowe styuacje wymagały nowych, bardziej elastycznych form życia zakonnego, pozwalających na zbliżenie się do ubogich i potrzebujących, dzielenie z nimi losu, pójście nawet do fabryk, aby wszędzie świadczyć o Chrystusie i Jego Ewangelii. Istnieją dziś setki takich zgromadzeń franciszkańskich. Niektóre z nich używają habitu zakonnego, inne natomiast pozostają przy stroju świeckim. Osoby do nich należące obecne są w szpitalach, przytułkach, przedszkolach, bibliotekach, jadłodajniach; katechizują i pełnią posługi w kościołach.
           Należy wspomnieć, że pragnienie naśladowania św. Franciszka istnieje nie tylko wśród katolików, ale i w niektórych innych wyznaniach chrześcijańskich: u anglikanów i protestatntów. Choć niegdyś, w XVI wieku, odrzucili oni życie zakonne, już od schyłku zeszłego stulecia powstają wśród nich zgromadzenia zakonne nawiązujące do franciszkańskiej duchowości; członkowie niektórych z nich doszli do pełnej jedności z Kościołem Katolickim." /Cytat ze strony franciszkańskiej/

Św. Franciszek zapoczątkował też, prawdopodobnie w 1221 roku, trzeci zakon dla ludzi żyjących w świecie. Nie wymaga on opuszczenia dotychczasowego środowiska, rezygnacji z małżeństwa czy z pełnienia zadań świeckich. Pierwszych świeckich naśladowców św. Franciszka zwano braćmi od pokuty, a dziś używa się nazwy Franciszkański Zakon Świeckich.
          Począwszy od XIII wieku świeccy tercjarze franciszkańscy zaznaczyli się w dziejach Kościoła, by wspomnieć tylko św. Ludwika (+1270), króla Francji, czy św. Elżbietę (+1231), córkę króla Węgier Andrzeja II. Do tercjarstwa należeli ludzie wszystkich stanów, mieszczanie i chłopi, rycerze i władcy, a także księża diecezjalni, biskupi, kardynałowie i papieże.
          Po Soborze Watykańskim II, który zwrócił szczególną uwagę na obecność i świadectwo katolików świeckich we wszystkich środowiskach, odnowił się także trzeci zakon. W 1978 roku Paweł VI zatwierdził jego obecnie obowiązujcą Regułę, a w 1990 Jan Paweł II - nowe Konstytucje. Wszyscy katolicy - dzieci, młodzież i dorośli - mogą, idąc za Bożym wezwaniem, wprowadzać w życie Ewangelię, żyjąc duchowością Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. W Europie Środkowo-Wschodniej tercjarze mają pięknie, wielowiekowe tradycje, sięgające średniowiecza. Na przełomie XIX i XX wieku trzeci zakon, odnowiony wówczas przez papieża Leona XIII, przyczynił się tam w dużej mierze do odrodzenia katolicyzmu. Tercjarzami franciszkańskimi byli bowiem ludzie świeccy, kapłani i biskupi, którzy cierpieli za wiarę w ostatnich dziesięcioleciach, między innymi kard. Alojzije Stepinac (+1960), arcybiskup Zagrzebia; kard. Stefan Wyszyński (+1981), prymas Polski, i kard. Frantisek Tomasek, arcybiskup Pragi. Kiedy po latach otwierano ponownie kościoły na terenach byłego Związku Radzieckiego, wśród pierwszych pamiątek, jakie się w nich pojawiały, były sztandary tercjarskie. Świadczą one o przetrwaniu idei franciszkańskiej pomimo prześladowań, które przez długie lata nie pozwalały na działalność trzeciego zakonu.

 

„Kochajcie miłość, bo miłość nie jest kochana!”·

św. Franciszek 

 

Św. Biedaczyna z Asyżu pozostawił po sobie Kościołowi trzy zakony: Braci Mniejszych (franciszkanie), Ubogie Panie (klaryski) oraz Braci i Sióstr od Pokuty (tercjarze). Co ostatni, założeni w 1221 r., byli najczęściej ludźmi świeckimi, pragnącymi rozpalić w swych rodzinach, środowiskach, społeczeństwach, ową wielką seraficką miłość. Pierwszy biograf św. Franciszka tak pisał o nim i o pierwszych franciszkańskich tercjarzach: Wielu zaniechało trosk światowych i pod wpływem życia i nauki świętego Ojca Franciszka nabywało poznania siebie i zapragnęło miłości i czci dla Stwórcy. Wielu z ludu, szlachcice i plebejusze, duchowni i świeccy, dotknięci tchnieniem Bożym, zaczęli się garnąć do świętego Franciszka, pragnąc na stałe walczyć pod jego wodzą i kierownictwem (...) Na jego wezwanie odnawia się Kościół Chrystusowy obojga płci i zwycięsko kroczą trzy wojska dążących do zbawienia według jego wzoru, Reguły i nauki. Wszystkim podał normę życia i wskazał drogę zbawienia odpowiednią dla każdego stanu (1 Cel. 37).

 

„Wierne spełnianie prac i obowiązków jest najlepszym sposobem służenia Bogu.”

bł. Honorat

 

Sposób życia tercjarzy

 

Reguła tercjarska nie zobowiązuje ani do wyjątkowych praktyk, ani do spełniania wielkich, pokazowych dzieł. Tercjarz jest jakby zakonnikiem, żyjącym w świecie, na zewnątrz ukrytym, jak jego Mistrz z Nazaretu. Dociera on tam, gdzie jego współbracia z Pierwszego Zakonu dotrzeć nie mogą. O warunkach przyjęcia do nowicjatu oraz o szczególnych obowiązkach i prawach członków mówi zamieszczona niżej Reguła.

 

„Ktokolwiek zachowuje Regułę Trzeciego Zakonu, jest prawdziwym chrześcijaninem, jest to dusza zbawiona.” 

papież Leon XIII.

 

„Uświęcaj siebie i uświęcaj innych”

bł. ojciec Pio z Pietrelciny

 

Cel tercjarstwa franciszkańskiego

 

Należeć do Trzeciego Zakonu, to nic innego, jak we franciszkańskiej prostocie wypełniać Ewangelię naszego Pana Jezusa Chrystusa – każdy zgodnie ze swym powołaniem, zarówno w życiu konsekrowanym, jak i świeckim.

  • Reguła tercjarska niesie nieocenioną pomoc w uświęceniu osobistym, o czym świadczy wielość świętych i błogosławionych tercjarzy.
  • Sposób życia franciszkanów świeckich roznieca ogień miłości i cnót wszelkich w rodzinach.
  • Tercjarstwo jest skarbem parafii. Jeden z wielkich tercjarzy, św. Proboszcz z Ars, mówił: Trzeci Zakon jest dziełem najgodniejszym propagowania w parafii, ponieważ jest on najpotężniejszym środkiem gromadzenia miłości w sercach.
  • Również dla społeczeństw, jak nauczał Benedykt XV, Trzeci Zakon jest cudownie skutecznym lekarstwem, ponieważ społeczeństwa składają się z rodzin, a te, będąc tercjarskimi, przepełnione są cnotami Jezusa Chrystusa. Ojciec Święty Pius XI pisał: Franciszek (...) przez ustanowienie trzech zakonów położył podwalinę pod budowę nowego społeczeństwa, przetworzonego do gruntu na modłę ewangeliczn.

Tak więc tercjarstwo obejmuje swoim apostolstwem przykładu i słowa całą rzeczywistość Kościoła. Jeśli zaś dawniej potrzeba było tercjarzy, o ile bardziej dzisiaj! My, tercjarze starej daty, mówimy wam: Bądźcie tercjarzami, prawdziwymi tercjarzami (Pius XI).

 

 

Polska tradycja tercjarska

 

Również Polska, a może przede wszystkim Polska, bogata jest w tradycję tercjarską. Nie kto inny jak bł. Honorat Koźmiński powołał do życia liczne zgromadzenia zakonne żyjące Regułą Trzeciego Zakonu. Przy nich zbierali się również tercjarze świeccy, którzy razem z regularnymi (tzn. składającymi śluby wieczyste) stanowili pod koniec XIX wieku kilkanaście tysięcy osób! Mogli oni na raz zajmować się ok. 100 tys. podopiecznych (przytuliska, nauka katechizmu, domy starców itp.) Dzieło to miało ogromny wpływ na przetrwanie Polski i polskości.

Także nasza Ojczyzna wydała tercjarzy wyniesionych na ołtarze. Wśród nich są m.in. bł. Dorota z Mątowów, bł. Maria Angela Truszkowska, bł. Józef Sebastian Pelczar czy św. Albert Chmielowski. Czy dzisiaj w naszym kraju miałoby zabraknąć prawdziwych naśladowców św. Franciszka?

 

Kto może zostać tercjarzem lub członkiem Bractwa Paska Św. Franciszka

 

Do Trzeciego Zakonu św. Franciszka może być przyjęty każdy, kto ukończył 14 rok życia i pragnie udoskonalania się w cnotach. Przez pierwszy rok tercjarz jest nowicjuszem. Poznaje Regułę, Konstytucje, zwyczaje, rozważa decyzję bycia członkiem Trzeciego Zakonu przez całe życie. Jeśli zaś ma ktoś nabożeństwo do św. Franciszka, pragnie go naśladować, lecz nie osiągnął jeszcze wymaganego wieku, może wstąpić do Bractwa Paska Św. Franciszka. Obowiązki są tam lżejsze, stąd mogą do niego należeć także dzieci. Często jest to rodzajem aspirantury to Trzeciego Zakonu, jednak nie zawsze. Dla przykładu: św. Bernadeta Soubirous, św. Franciszek Salezy, czy św. Józef Kalasanty byli członkami Bractwa Paska Św. Franciszka, nigdy nie wstępując do Trzeciego Zakonu. Reguła Leona XIII jest regułą złagodzoną (nie co do wymagań moralnych, ale co do praktyk zewnętrznych). Poza tym nie obowiązuje ona pod karą grzechu. A gdyby ktoś jeszcze miał wątpliwości, istnieje możliwość uzyskania pewnych dyspens, kiedy zachodzi taka konieczność. Nie chodzi więc o rzeczywiste przeszkody, ale jedynie o brak szczodrości serca. Czyż Ofiarodawca tak świętej i prostej drogi franciszkańskiej nie jest godzien, aby mu hojnie odpowiedzieć fiat?

 

 

 III Zakon w parafii Komprachcice

 

Wspólnota Franciszkańska Zakonu Świeckich przy parafii św. Franciszka z Asyżu w Komprachcicach  została erygowana 12 listopada 2003 r.

 

 Obecnie wspólnota liczy 9 członków z Komprachcic i 5 członków z Prószkowa.

 

 Modlitewne spotkania odbywają się raz w miesiącu w kościele w Komprachcicach.

 

 

HISTORIA SZCZEGÓŁOWA PLACÓWKI SIÓSTR SŁUŻEBNICZEK N.M.P.N.P  W KOMPRACHCICACH.

 

Siostry przybyły do Komprachcic dnia17.07.1925 r., na życzenie tamtejszego proboszcza ks. Szuberta. Początkowo mieszkały jako lokatorki, gdyż dom, który miały zająć wymagał remontu. Po przeprowadzeniu remontu siostry rozwinęły swoją działalność: prowadziły ochronkę, zajęły się ambulatoryjna opieką chorych, nie tylko w Komprachcicach ale i w sąsiednich wioskach: w Polskiej Nowej Wsi, w Chróścinie Opolskiej, w Dziekaństwie, w Osinach, w Chmielowicach.

Wkrótce ochronka okazała się za mała; już od początku uczęszczało do niej 70 dzieci. W tej sytuacji Zgromadzenie postanowiło wybudować własny dom. Plac pod jego budowę ofiarowała Parafia. W dniu 19 czerwca 1925 r. położono kamień pod budowę, a już w listopadzie siostry wprowadziły się do nowego domu. Budynek nazwano domem św. Otylii. Mieścił on w sobie mieszkanie dla sióstr, ochronkę, szkołę robót ręcznych i gospodarstwa domowego oraz przytułek dla starców. Oprócz tej działalności siostry zajmowały się pracą wśród młodzieży, uczyły robót ręcznych w szkole powszechnej – szczególnie dziewczęta, które pracowały na roli, katechizowały, były czynne w Kongregacji Mariańskiej. Poza tym udzielały się na kursie bezrobotnych, opiekowały się osobami chorymi na gruźlicę i małymi dziećmi.

W czasie działań wojennych w latach 1944/45 dom sióstr został uszkodzony. Siostry pracowały wówczas wśród dzieci w ochronce i zajmowały się pielęgnacją chorych, a także służyły pomocą w parafii. W 1951 r. siostry ochroniarki zostały przez władze państwowe zwolnione. Przedszkole zostało przeniesione do starej szkoły, a w domu sióstr otwarto Ośrodek Zdrowia. Siostry zatrudniono do sprzątania. W dniu 03.08.1954 r. siostry zostały przymusowo wysiedlone do Staniątek. Stamtąd wróciły po dwóch latach i pięciu miesiącach, w grudniu 1956 r. W swoim domu nie mogły zamieszkać. Kilka dni nocowały na plebanii i u życzliwych ludzi. Stopniowo jednak odzyskiwały pomieszczenia w swoim domu. Był on prawie całkowicie zajęty przez Wydział Zdrowia. Mieściła się tu Izba Porodowa. Siostry były zatrudnione w parafii, a w domu przy paleniu w piecach.

We wrześniu 1969 r. została zlikwidowana Izba Porodowa, a w październiku tegoż roku siostry urządziły w domu oratorium. W dniu 15 października1971 r. w miejsce zlikwidowanej Izby Porodowej otwarto Ośrodek Zdrowia, który zajął I-sze piętro, a później otwarto jeszcze w domu Aptekę.

W 1975 r. dom sióstr, który przez całe lata zajmowało państwo, przeszedł znów na własność Zgromadzenia. Apteka i Ośrodek Zdrowia nadal pozostały w budynku. Dom zwrócono Zgromadzeniu w bardzo zniszczonym stanie, wszystko wymagało remontu. Przez cały czas siostrom nie wolno było remontować domu , a Wydział Zdrowia też nie przeprowadzał żadnych remontów.

W dniu 26 października 1976 r. siostry obchodziły w Komprachcicach 50-lecie pobytu na placówce. Ich działalność obejmowała wtedy katechizację, opiekę nad chorymi i pracę w zakrystii. Stopniowo zaczęto przeprowadzać remonty.

W dniu 02.12.1985 r. Apteka oddała siostrom jeden pokój, w którym została urządzona kaplica p.w. Niepokalanej. Jej poświęcenie miało miejsce dnia 18.12.1986 r.

W dniu 13.09.1990 r. Apteka oddała siostrom pokój w suterenach; od tej chwili pomieszczenia suteren należą w całości do Sióstr.

W lipcu 1996 r. ZOZ przekazał Zgromadzeniu pomieszczenia w budynku zajmowane dotychczas przez Ośrodek Zdrowia i Aptekę. Wówczas Zgromadzenie postanowiło otworzyć w domu ochronkę dla dzieci, w związku z czym przystąpiono do przeprowadzenia kapitalnego remontu, gdyż dom tego wymagał.

Na placówce pozostały trzy siostry, które podjęły prace przy parafii; katechizację, Dzieci Maryi i zakrystię. Równocześnie przygotowują ochronkę, która ma służyć dzieciom- jak to było od początku istnienia tego domu. 

Dnia 02.09.2002r. została otwarta ochronka po 51 latach.

 

Historię tworzyły między innymi;

Przełożone:

1925-1932        S.M. Auksencja

1932-1938        S.M. Immaculata

1938-1944        S.M. Wirginia

1944-1945        S.M. Lioba

1945-1949        S.M. Egwina

1949-3.08.1954 S.M. Walentyna

...................................................................

1957-1963        S.M.Magina

1963-1969        S.M. Amelia

1069-1975        S.M. Eufrazja

1975-1981        S.M. Restituta

1981-1982        S.M. Specjoza

1982-1988        S.M. Armela

1998-1995        S.M. Aniela

1995-1996        S.M. Marta

1996-2004        S.M. Daniela

2004-2007        S.M.Salutaria

2007-                S.M. Jolanta

....................................................................

Oraz:

S.M. Marcia         od 1932-1973r.

S.M. Marciana     od 1941-1974r.

S.M. Józefina       od 1991-1996r.

S.M. Medarda     od1991-2010r.

S.M. Alberta        od1998-2004r.

 

 

 

 

                      Pielgrzymka do Ziemi Świętej
Izrael

 

Cena: 880 USD + 420 PLN

dla grupy: 54 osoby

 

Termin: od 22.02.2014 do 01.03.2014

(+/- 2 dni)

 

PROGRAM RAMOWY PIELGRZYMKI

1. dzień: Wyjazd autokarem z parafii na lotnisko, odprawa. Odlot do Tel Awiwu. Przylot, a następnie przejazd do Betlejem. Obiadokolacja i nocleg w Betlejem.

2. dzień: Po śniadaniu zwiedzanie Betlejem: Bazylika Narodzenia Pana Jezusa, Grota Mleczna, Pole Pasterzy. Przejazd autokarem do Ain Karem, zwiedzanie miejsca narodzenia Jana Chrzciciela i miejsca nawiedzenia Elżbiety przez Matkę Bożą. Obiadokolacja i nocleg w Betlejem.

3. dzień: Po śniadaniu wyjazd autokarem do Jerozolimy: Betfage, Góra Oliwna – zwiedzanie kościoła Pater Noster, nawiedzenie kościoła Dominus Flevit tj. miejsca gdzie Pan Jezus zapłakał nad Jerozolimą. Zwiedzanie Ogrodu Getsemani – bazyliki Agonii Pana Jezusa, kościoła Grobu NMP. Przejście pod Ścianę Płaczu, Góra Syjon: zwiedzanie Wieczernika i bazyliki Zaśnięcia NMP. Kościół św. Piotra – In Gallicantu. Obiadokolacja i nocleg w Betlejem.

4. dzień: Po śniadaniu wyjazd autokarem do Jerozolimy: zwiedzanie Starego Miasta. Kościół Litostrotos – miejsce sądu Pana Jezusa. Via Dolorosa – Droga Krzyżowa, bazylika Grobu Świętego na Kalwarii – Golgocie. Kościół św. Anny i Ecce homo. Obiadokolacja i nocleg w Betlejem.

5. dzień: Po śniadaniu wyjazd w okolice jeziora Genezaret: Góra Błogosławieństw, Kafarnaum – dom św. Piotra, Tabga – miejsce cudownego rozmnożenia chleba i ryb, kościół Prymatu św. Piotra. Nad jeziorem możliwość zakupienia obiadu – ryby św. Piotra, oraz możliwość rejsu po jeziorze. Następnie Jardenit (Jordan) – odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych. Obiadokolacja i nocleg w Tyberiadzie.

6. dzień: Po śniadaniu nawiedzenie miejsca pierwszego cudu w Kanie Galilejskiej. Następnie zwiedzanie Nazaretu: Bazylika Zwiastowania, kościół św. Józefa, wyjazd na Górę Tabor: zwiedzanie kościoła Przemienienia Pańskiego. Przejazd w kierunku Hajfy. Góra Karmel. Przejazd przez Cezareę do Betlejem. Obiadokolacja i nocleg w Betlejem.

7. dzień: Po śniadaniu wyjazd autokarem do Betanii – grób Łazarza. Następnie przejazd przez Pustynię Judzką, z krótkim postojem w Jerycho. Fakulatywny wyjazd kolejką na Górę Kuszenia. Przejazd nad Morze Martwe z możliwością kąpieli. Fakultatywne zwiedzanie Qumran – miejsca gdzie odnaleziono rękopisy, zawierające teksty biblijne i/lub Masady – twierdzy, będącej symbolem heroicznej walki. Obiadokolacja i nocleg w Betlejem.

8. dzień: Po wczesnym śniadaniu przejazd na lotnisko do Tel Awiwu. Przylot. Transfer autokarem do parafii.

Możliwość wprowadzenia do programu zwiedzania Emaus, Yad Vashem czy okolic Knessetu uzależniona jest od godzin przylotów i odlotów samolotu.

 

 

Informacje dodatkowe:

  • W programie przewidziana jest codzienna      Msza święta i czas na osobiste medytacje.
  • W zależności od miejscowych uwarunkowań      (np. święta żydowskie itp.) lub godziny przylotu samolotu kolejność      odwiedzanych miejsc może być inna niż opisana w ramowym programie      pielgrzymki. Rejs statkiem po Jeziorze Galilejskim uzależniony jest od      warunków pogodowych w danym dniu.
  • Miejsce      oraz godzina wylotu może ulec zmianie.
  • Cena pielgrzymki obejmuje:

        Transfer klimatyzowanym autokarem z parafii na lotnisko i z lotniska,

        Przelot samolotem w obie strony,

        7 noclegów w pokojach dwuosobowych w hotelach***,

        Wyżywienie w postaci śniadań (7) i obiadokolacji (7),

        Przejazdy w Ziemi Świętej klimatyzowanym autokarem,

        Opieka pilota,

        Opłaty lotniskowe i dopłaty do paliwa,

        Ubezpieczenie kosztów leczenia i assistance (KLiA) do kwoty 30.000 EUR –
w tym ubezpieczenie CP (choroby przewlekłe),

        Ubezpieczenie NNW do kwoty 4.000 EUR,

        Ubezpieczenie BP (bagażu) do kwoty 400 EUR,

        Ubezpieczenie OC (odpowiedzialność cywilna) do kwoty 50.000 EUR.

  • Cena pielgrzymki nie obejmuje:

        Napojów do kolacji,

        Zestaw słuchawkowy (20 PLN),

        Biletów wstępu, rejs statkiem po Jeziorze Galilejskim (10$), Qumran (8$), taksówka na górę Tabor i zwyczajowych napiwków (80 USD).

  • Koszty fakultatywne: ryba św. Piotra (18 USD).
  • Koszty biletów wstępu oraz zwyczajowych napiwków, a także kosztów fakultatywnych regulujemy w Ziemi Świętej u pilota.
  • Dopłata do pokoju jednoosobowego (400 PLN).
  • Fakultatywny koszt ubezpieczenia od rezygnacji z pielgrzymki (KRIT) – 90 PLN.
  • Wpłaty na pielgrzymki: do 30 czerwca 2013 - 420,- zł
  • Paszport musi posiadać ważność minimum 6 miesięcy od daty powrotu z pielgrzymki. Paszport nie może zawierać pieczątek libańskich oraz syryjskich.

 

 

 

Kontakt:

Renata Juraszek - tel. 33 822 34 87 lub 33 816 25 30

e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

skype: awertour

Awertour; Plac św. Mikołaja 8; 43-300 Bielsko-Biała

www.awertour.eu

O. Andrzej Soboń 504 181 304

Parafia Komprachcice ks. Winfried Watoła 77 46 46 164

 

 

 

 

 

                   

PIELGRZYMKI

PROGRAM DUSZPASTERSKI

 

 

TRANSMISJA NA ŻYWO

     KLIKNIJ OBRAZEK!